Marieke Ornelis: “De Sage van Brabo”

Ik betreed de club nadat de buitenwipper de omtrek van mijn borsten onder mijn dunne topje heeft bekeken, en heeft geknikt.
Ik laat geen ID zien als dat mij niet wordt gevraagd.
Bij de kluisjes corrigeert E. met een harde veeg van haar natgelikte duim mijn eyeliner.
Haar adem ruikt naar Martini Bellini.
Club Vaag is gevestigd in een industriegebouw dat oorspronkelijk gebruikt werd in de goederentrafiek. Het is het laatste gebouw op de Scheldekaaien vóór de brug die naar het havengebied leidt.
Ieder weekend spendeer ik hier al mijn zakgeld, in de hoop dat ik nog voor het einde van het schooljaar ontmaagd word.
Met mijn rug tegen de betonnen buitenwand van de club rook ik sigaretten.
Een jonge man zoent me wild in mijn hals. Ik kijk over zijn schouder naar de windturbines met hun rode knipperlichten, en naar het enorme industrieterrein met de rookpluimen die oranje oplichten in het donker. Onder ons klotst het zwarte water van het dok.
Ik denk: Deze shit kost mij te veel.
Ik zing: Schipper mag ik overvaren.
Bij mijn terugkeer staat E. midden op de dansvloer, haar armen in de lucht met in elke hand een leeg shotglas.
Later die avond kruipt ze snikkend over de kasseien. Ze blaast het vuil van de chicken McNuggets die we op de grond hebben laten vallen om ze daarna met twee tegelijk in haar mond te proppen. Het motregent en het stadscentrum is uitgestorven.
E. komt naast me zitten op de rotsen onderaan het standbeeld van Brabo.
Ik zeg: E., ik heb het gevoel dat dit een tol eist.
E. zegt: Ik wou dat geen enkele man nog handen had.
Wij schrikken op door het geluid van steen op steen.
Brabo klautert over de rotsen naar beneden.
Met zijn volmaakte gebeitelde lichaam knielt hij voor ons neer.
Hij reikt ons een vlezige afgehakte hand, waarvan het bloed op de grond druipt.
Brabo zegt: Ziehier de hand van de buitenwipper.
Daarna roepen E. en ik een taxi, en onze harten zingen een zeemanslied.