Željka Balentovic: “Wie zou ik zijn zonder verhalen?”
Niet zo lang geleden opende een snoezig katje voor het eerst haar oogjes voor de wereld. Die wereld was ver van hier, ergens ver in het oosten, in een mooi land waar je alleen met een grote zilveren vogel naartoe kan. Of met een metalen kever of een stalen rups, maar dan ben je lang onderweg.
Er was geen plaats in iemands huis voor dat lieve, pluizige beestje, dus heeft het leven iets anders bedacht: dat mooie katje met de grote, nieuwsgierige ogen zou urenlang onder de zon liggen en onder de sterren slapen. De straat werd haar thuis. Dat vond het katje niet zo erg, zolang ze eten en water kreeg van mensen met een groot hart en zolang ze daar met haar kattenvriendjes kon spelen.
De jaren gingen voorbij en het lieve, snoezige katje werd een madame. Ze bleef trouw aan haar drukke, lange straat met de hoge daken, waar de huizen aan elkaar plakten en waar lieve mensen haar eten gaven of toevallige voorbijgangers voor een dessertje zorgden.
Op een mooie, zonnige dag kwamen twee lieve mensen uit een ver land, ergens in het verre westen, voorbij en zagen een mooie, trotse kat met een kaarsrechte staart naar hen toe wandelen. Het was liefde op het eerste gezicht.
De twee lieve mensen bezochten hun kat twee jaar lang in die drukke straat, in dat verre land ergens in het oosten. En de kat bleef op hen wachten, altijd op dezelfde plaats in de lange, drukke straat. Elke keer bedankte ze hen voor hun bezoek en hun liefde met een sprong op hun schoot en eindeloos lang spinnen.
Op een dag beslisten de kat en de lieve mensen om samen te gaan wonen in dat verre land ergens in het westen. De weken gingen voorbij en het leven heeft weer iets anders bedacht. De twee lieve mensen moesten hun geliefde kat naar de dierendokter brengen. Nu bezoeken ze haar aan haar ziekenkattenbed. Hun ogen blijven glinsteren, net zoals toen ze hun geliefde kat voor het eerst ontmoetten. Ze blijven hopen en geloven dat ze lang en gelukkig samen zullen leven in dat verre land ergens in het westen...
Ik ben mijn lieve collega met een groot hart dankbaar dat hij zijn verhaal met mij wilde delen. Dat deed iets met mij. En ik vertelde het verhaal door aan mijn mama, mijn papa, mijn kinderen, mijn man en mijn broer. En toen rolde er een traantje over onze wangen.
Verhalen zijn overal. Klein of groot, verteld of geschreven. We lezen ze in boeken, we lezen ze voor, we lezen ze samen, we vertellen ze aan elkaar. Sommige zijn echt gebeurd, andere doen ons dromen. Verhalen doen iets met ons. Ze verbinden ons, veranderen ons en doen ons ruimer denken. Verhalen zijn elkaar ontmoeten en elkaar leren kennen.
Wie zou ik zijn zonder verhalen?
