Luc Huybrechts: “Twaalfduizend voor literatuur”
‘Dit was nog eens een ZuiderZinnen uit de oude doos,’ verzuchtte een tevreden dichter. ‘Het weer, het aandachtige publiek, de festivalstemming, enfin, het hele gebeuren. Voor mij altijd de mooiste dag van het jaar. Een feest voor de literatuur!’
Zo noemde onze voorzitter Axel Daeseleire het Festival van het Woord ook, toen ik hem vier jaar geleden vroeg om ZuiderZinnen mee nieuw leven in te blazen. ‘Natuurlijk doe ik mee, ZuiderZinnen was voor mij altijd de mooiste dag van het jaar. Daar wil ik graag mijn schouders onder zetten.’ Dat heeft hij geweten.
Goed, ik ben ervan overtuigd dat deze editie voor heel wat bezoekers en artiesten ook de mooiste dag van het jaar was. Het mirakel van ZuiderZinnen, noemde Bram Vermeulen het toen. En de dichter Michaël Vandebril herhaalde die woorden meer dan twintig jaar later. Een mirakel.
Maar de tijd van toverij is lang geleden. Achter dit mirakel schuilen de spreekwoordelijke bloed, zweet en tranen. Nu ja, vooral dat zweet dan toch. ZuiderZinnen wordt mogelijk gemaakt door vrijwilligers. Mijn zoon en zijn vriendin, allebei letterkundigen, zijn er - sorry voor het nepotisme, maar ik kan er niet buiten - een heel jaar zoet mee. Elke vrije dag wordt aan ZuiderZinnen besteed. Dat geldt ook voor onze voorzitter, al heeft die natuurlijk minder vrije dagen. Als u af en toe televisie kijkt, weet u dat zijn vrije uren schaars zijn. Maar hij is er als het nodig is. En dat geldt voor heel het ZuiderZinnenteam, de mensen die ervoor zorgen dat het mirakel tot stand kan komen. Uit liefde voor de literatuur. Het is maar dat u het weet.
Na het festival werden we dan ook met lof en dankbaarheid overladen. Twaalfduizend bezoekers. En natuurlijk komen zestigplussers, studenten, kinderen, leraren en mensen met een A-kaart met kansentarief gratis, en kosten de tickets in voorverkoop amper zes euro. Het doel van ZuiderZinnen is om zoveel mogelijk mensen van literatuur en cultuur te laten genieten. En daar slagen we in.
En toch… en toch. Toch waren er twee bezoekers die hun geld terug eisten omdat ze, naar eigen zeggen, enkel kwamen om Stef Bos te zien en de zaal vol zat. Maar Stef komt zo dadelijk op het groot podium, zei onze medewerker, en u kan met uw bandje twintig andere zalen binnen. Moesten ze niets van weten. Ze eisten hun zes euro terug. Het is een bijna grappige anekdote, maar ze bewijst wel hoe moeilijk de strijd voor cultuur is. Zoveel mensen die met de glimlach zestig euro betalen om naar dreunende techno muziek te luisteren, maar zes euro voor cultuur is teveel. Het zegt veel. Tja, het lijkt de regering wel.
