ZuiderZinnen Vertelt… Maar wie luistert?

Vertellen lijkt zo vanzelfsprekend. We doen het elke dag. Aan de koffietafel, onderweg, in berichten die we snel nog even sturen. En toch merk ik hoe bijzonder het blijft wanneer iemand echt begint te vertellen. Wanneer iemand iets begint te delen. Wanneer iemand de tijd neemt om echt te luisteren.

Niet elk verhaal vindt meteen woorden. Soms zit het in een blik, in een mondhoek die even trilt, in een zin die aarzelend begint met: “Het stelt misschien niet zoveel voor…” Maar het betekent altijd iets. Want elk leven draagt verhalen in zich. En die willen, vroeg of laat, gedeeld worden. Misschien is dat wat ZuiderZinnen dit jaar zo mooi raakt via hun podcast met dank aan Maxine Van Gils. ‘ZuiderZinnen vertelt’. Verhalen die verbinden. Tussen mensen. Tussen generaties. Tussen wat was en wat nog mag komen.

Daar beweeg ik me in. In het schrijven van boeken en (uitgestelde) verhalen op maat, vertrekkend vanuit een herinnering, een gevoel, een vraag. Een boodschap die op de lippen ligt om gedeeld te worden. Jouw verhaal of eentje dat je schenkt aan een ander, voor een ander…

Voor mij stoppen verhalen niet bij woorden op papier. Ze komen nog dichterbij wanneer ze een stem krijgen. Die vond ik bij Andrea Croonenberghs. Met haar warme, inlevende stem brengt zij mijn verhalen en boeken tot leven. Alsof je er zelf even in mee wandelt. En daar gebeurt het. Een verhaal wordt echt beluisterd. Gevoeld. Het krijgt een plek. Het komt binnen. Bij iemand. Van daaruit beweegt het verder. Van mens tot mens. Van generatie tot generatie. Van woord tot stem. Van stem naar woord.

Zoals in mijn verhalen, waar Eekhoorn, Muis en Olifant met elkaar in dialoog gaan. Kleine gesprekken, ogenschijnlijk eenvoudig, maar vaak over de grootste dingen.

“Wat heb jij te vertellen?”
vroeg Muis.

Eekhoorn haalde zijn schouders op.
“Ik weet het niet…
misschien niets bijzonders.”

Olifant glimlachte.
“Echte verhalen,” zei hij,
“beginnen meestal zo.”

ZuiderZinnen vertelt. En jij?