Vertellen

‘Maar een kunstenaar vertelt toch altijd een verhaal,’ zei een van de oude dichters – was het Herman de Coninck of Eddy van Vliet, daar wil ik vanaf zijn, ‘of je nu een gedicht schrijft of een dikke roman, of een lied componeert of een ander kunstwerk schept. Je probeert een sfeer te creëren en gevoelens op te roepen. Had Napoleon zelf met meer passie over zijn oorlogen kunnen vertellen als Beethoven dat deed met Eroica? Of heeft er ooit iemand de Provence beter beschreven dan van Gogh met zijn schilderijen?’

Daar zat ik aan te denken toen we met het Zuiderzinnen-team zaten te overleggen wat het thema van dit jaar moest worden. Vandaar: ZuiderZinnen vertelt. We waren het snel eens. Literatuur is vertellen. En iedereen heeft zo zijn verhaal. De kunst ligt in hoe het verteld wordt. Dat moet je oefenen. En hoewel ik zowel dikke boeken als gedichten heb geschreven, had vertellen nooit zoveel magie als in de tijd toen mijn zoon nog een zoontje was. Elke avond moest er een verhaal door pa of ma worden verteld. Anders wilde of kon hij niet inslapen. Gewoonlijk zorgde hij zelf voor het thema. En vaak moest hij ook zelf de protagonist zijn. We vertelden verhalen over drakenridders, zeerovers, indianen, enfin, the usual suspects. Geen stuk papier was veilig of er kon een schattenkaart op getekend worden, heel minutieus uitgetekend, met een kruis waar de schat lag en hoeveel stappen dat precies van het scheepwrak was.

Nu is diezelfde zoon een letterkundige met diplomatieke ambities. Maar die verhalen hebben een band geschept die moeilijk te verbreken valt. En daarom wil ik u allemaal aanmoedigen om naar ZuiderZinnen te komen, inspiratie op te doen en uw eigen verhaal te schrijven. Haal uw kind even van het scherm weg en vertel een verhaal. Moest het u niet lukken, mag u me altijd aanspreken. Ik ken er nog een paar hele goeie.