Ernst Löw: “ZuiderZinnen Vertelt!!!”

Terwijl met name de iets oudere inwoners van mijn nieuwe woonplaats Hoboken me aankijken met blikken waarin te lezen valt “die kennen we toch?” bevind ik mij momenteel in een put van financiële ellende.
Hoe dit komt zal ik u besparen, wat ik eraan doe is des te aangenamer om te lezen. Sinds een paar weken ben ik namelijk ‘Promo Koerier’. Dit edele beroep werd nog niet zo vreselijk lang geleden ‘Busser’ genoemd oftewel ‘Folderverspreider’.
U weet wel, grote bedrijven als daar zijnde Aldi, Hubo, Het Kruidvat…houden nog steeds bij hoog en bij laag vol dat veel mensen naar hun winkels komen omdat ze in hun folder hebben gelezen dat er korting te bemachtigen valt!
Veel mensen hebben niets met folders, ze plakken grote stickers op hun brievenbussen waarop in grote letters het woordje NEE te lezen valt. ‘Geen reclame a.u.b.’ is ook een zeer veel geziene sticker die Bussers zoals ik erop moeten attenderen dat ze ajb GEEN reclamefolders in de bus moeten steken.
Andere mensen (veel rijken) echter pluizen letter voor letter. Ook veel eenzame mensen zien de folder als een welkom momentje van ‘niet meer zo eenzaam zijn.’

Afijn, wat ik u vertellen wil: Zoals veel azijn drinkende mensen, bittere individuen die niet blij zijn met hun leven, soms opmerken, is dat artiesten het veelal hoog in hun bol hebben en dat ze potverdikkie eens een echte job moeten zoeken.
Er valt veel over zulke boude uitspraken te zeggen, maar ik moet ze in die zin gelijk geven dat ik persoonlijk het eigenlijk best wel hoog in mijn bol heb.
Ik ben namelijk artiest en ik oefen een beroep uit, iets wat ik eigenlijk geen beroep wil noemen omdat het een passie is! En ik word er nog voor betaald ook!
Maar, ik schreef het reeds, momenteel valt er weinig te verdienen dus hup met de beentjes, dan maar een gewone job. Tja…van dromen alleen kan je geen eieren koken, tis toch waar zeker?

Het worden van Promokoerier leek me wel iets. ’s Morgens vroeg de fiets op en lekker gaan ‘bussen’.
Ik solliciteerde bij een gerenommeerd bedrijf en kreeg een wijk in Hemiksem toebedeeld.
Een week later reed ik, bemand met een tracking systeem dat m’n coach me had gegeven, gekleed in een wit artistiek jasje, door de straten van de Gemeente. Met uiterste precisie volgde ik de route die mij was opgedragen. Bepaalde huizen in bepaalde straten mochten geen folders ontvangen want een ander promokoerier bedrijf had recht op die huizen.

Ja ja mensen, het beroep van promokoerier is geen sinecure. 1165 folders in 1165 bussen proppen. Niet altijd de weg kunnen vinden. Het is onmogelijk om de boel te besodemieteren want ik had dus dat tracking systeem op zak. De grote broer keek mee…
Ik vloekte dikwijls maar juichte ook, zelfs hoorbaar, als ik weeral een straat had veroverd.
En dan de tevredenheid als ik de tracker kon afsluiten door te drukken op de bevrijdende letters “opdracht voltooid.”

Daags na het volbrengen van mijn eerste ronde krijg ik een appje van mijn coach dat ik een aantal straten heb overgeslagen…ik vloek…had ik niet gedacht…welke straten dan?….mijn coach zendt ze door…
“Het zou kunnen dat mijn coach gelijk heeft, ik had immers wel een honderdtal folders over,” denk ik.
“Okay, geen probleem, ik ga gewoon terug”

Ik arriveer in straat 1 en kijk in de eerste brievenbus, een grote gietijzeren bak waarin je de post kan zien liggen. Groot is mijn verbazing niet als ik de folders daar aantref…
”Zie je wel,” denk ik, en kijk in de tweede brievenbus waarin ik ook de folders nog zie liggen.
In de derde bus kijk ik eveneens, daar ligt niets en voor de zekerheid doe ik er nieuwe in.
Als volleerd brievenbusspotter spioneer ik verder tot ik plots een honderdtal meter achter mij een schelle vrouwenstem ‘Heeeey’ hoor roepen.
Ik kijk even om, maar besef nog niet dat het gekrijs tegen mij gericht is. Ik zet mijn brievenbuskijkmomenten verder en wederom hoor ik de vrouw “heey” roepen, gevolgd door de woorden “Vind je dat normaal?”
Nu pas overzie ik de situatie en loop richting de dame die mij nota bene staat te filmen met haar IPhone.
Ik nader de vrouw op 5 meter en vertel haar dat ik folders in de bussen doe. Ze blijft filmen. Ik toon haar mijn rugzak gevuld met de papieren reclame magazines. Ze blijft filmen.
“Jij stopt ze niet in de bus, jij haalt ze eruit, vind je dat normaal?” snauwt ze als kenau!

Het kost me een minuut of twee om de vrouw te overtuigen van mijn goede bedoelingen, ik laat haar de phone zien waar het trackingsysteem inzit, ik laat haar het appje van mijn coach zien, kortom bewijzen te over.
(Wat me opviel was dat de echtgenoot van de vrouw gewoon de boodschappen uit de auto naar binnen aan het dragen was en zich totaal niet bezig hield met de situatie.)

Goed, ik voelde me na de aanval van de vrouw, die eigenlijk naar azijn rook, zo zuur en agressief was ze, redelijk vernederd. Hier liep ik dan, de grote artiest, zonder geld, in brievenbussen te kijken of er al dan niet folders in liggen.
Mijn trots richting beerput, wanneer een kerel op de fiets aan mij vraagt: ‘Wat komt een vedette als jij doen hier in Hemiksem?’
Ik stop met wandelen en hij met fietsen
Ik lach en voel me gevleid. Ik leg uit dat ik graag wat beweeg en dat ik erg weinig optredens heb in de zomer.
‘Maar je doet toch wel mee met Zuiderzinnen?’
‘Ja hoor…20 september…’